De handen van Mitchell verdrijven de pijn
04 08 07 - 00:00Gebedsgenezer Wayman Mitchell is drie dagen te gast in Delft. In een grote tent geeft hij zieken een handoplegging. „Ik ban de haat en bitterheid uit. Ik breek de kracht!”
’Ik ben genezen!’, riep zij, terwijl de dokter haar had gezegd dat het nooit meer goed kwam met die arm. Maar Jezus genas!”
De Amerikaanse gebedsgenezer Wayman Mitchell (78) is te gast in een grote tent van evangeliegemeente De Deur in Delft.
Met een zwaar accent rijgt hij de ene genezingsanekdote aan de andere. In de pauzes die hij laat vallen, vertaalt een voorganger uit Amersfoort luid, snel en op dezelfde toon naar het Nederlands.
Wonderen
Mitchell doet aan gebedsgenezing door middel van handopleggingen. Hij heeft uitsluitend succesverhalen. „God gaat wonderen doen vanavond, zieken zullen genezen’’, belooft hij ook zijn ruim vierhonderd toehoorders in de grote tent.
Hij vraagt hen de ogen te sluiten en het hoofd te buigen. Een enkeling blijft naar hem kijken. „We bidden voor mooi weer, Vader, en voor meer mensen die de weg naar ons vinden.”
Psychische oorsprong
Mitchell is de grondlegger van een internationale groep van evangelische gemeenten, waar de Nederlandse ’De Deur’-kerken ook onder vallen. Hij denkt dat ziekten een psychische oorsprong hebben en uit te bannen zijn. Daarom leiden hij en andere voorgangers van de gemeenschap regelmatig genezingsdiensten.
Net taart
„Het was de beste beslissing van mijn leven”, zegt Neifa Luciano (23). Zij is nu vier jaar ’bekeerd’. Gelovig was ze al, maar in de rooms-katholieke kerk vond ze haar draai niet. Een vriend was haar voorbeeld. „Eerst dronk hij en zat hij achter de meiden aan, maar later vond hij de weg naar Christus bij evangeliegemeente De Deur. Hij veranderde als een blad aan de boom.’’
Luciano wilde dat ook. Ze zocht al jaren naar het juiste pad, zegt ze. En dat vond ze. „Je moet het zelf ondergaan, het is net als taart eten. Ik kan wel zeggen dat die taart lekker is, maar jij zult zelf moeten proeven om daar achter te komen.”
Haat uitbannen
Dan roept Mitchell mensen op om naar voren te komen. Zo'n vijftig mensen geven gehoor aan de oproep. Ondertussen speelt de band op het podium gospelrock. Het publiek klapt enthousiast mee. Iedereen lijkt de tekst van de liederen te kennen. De armen gaan gestrekt in de lucht en men bidt.
„Wie wil genezen worden?”, roept de Amerikaanse voorganger. Twintig mensen uit de groep beklimmen het podium en vormen een rij. Mitchell vraagt een oudere vrouw naar haar klachten en knikt. „Zeg me na: ik ban de haat en bitterheid uit.”
Hekserij
De menigte prevelt mee. „Ik breek de kracht! Verláát haar, in de naam van God!”, schreeuwt Mitchell. Hij legt zijn hand op het voorhoofd van de vrouw. Het publiek joelt. De vrouw barst in tranen uit en zakt in elkaar. Mannen in keurige kostuums schieten toe en helpen haar op te vangen. Zodra ze weer kan lopen, wordt ze het podium afgeholpen. Haar klachten zijn afgenomen, zegt ze.
Vrouwen die een halsketting met een hanger dragen, kunnen rekenen op Mitchells afkeuring. Amuletten, zegt hij, zijn allemaal hekserij en bijgeloof. Ze moeten af voordat hij de vrouwen de hand oplegt. Even makkelijk beveelt hij een vrouw te bidden voor meer vingers. „Zo kun je nog meer ringen dragen dan je al doet.”
Meer
Hubertus Vonhof (63) houdt er niet van in de belangstelling te staan, zegt hij, maar toch beklom hij het podium. Om van zijn reuma af te komen. „Ik voelde warmte van binnen, dan weet je dat God je aanraakt.’’ Zijn pijn is minder, zegt hij. „Ik wil genezen. Ik heb al acht jaar reuma en slik iedere dag medicijnen.’’
Het was de eerste genezingsdienst voor Vonhof en hij heeft de smaak te pakken. Zondag laat hij zich de hand opleggen door Jan Zijlstra in Leiderdorp. „Die schijnt goed te zijn, mensen komen in een rolstoel en gaan lopend weer weg.”
Niet genezen
Als mensen na Mitchells handoplegging zeggen zich iets beter te voelen, is dat voor de gebedsgenezer onvoldoende. „Een beetje beter is niet genoeg, we gaan voor genezing.”
Maar de mannen in pakken leiden sommigen, die ook na een tweede poging nog niet helemaal genezen lijken te zijn, met zachte hand van het podium. „Voel je nog pijn? Nee? Mooi, daar ging het toch om?’’, zegt Mitchell dan resoluut.
Geweldig
Joke Ditmars (50) komt van het podium en gaat weer op haar klapstoel zitten. „Als mijn klachten terugkomen, zit ik hier morgen weer.” Ze is ’licht duizelig’ en ’inwendig warm’. „Mijn arm voelt heel zwaar”, zegt ze. „Raar hè?’’ Maar de pijn in haar ontstoken arm is verdwenen, zegt ze. „Zou het morgen nog zo zijn?”, vraagt ze haar zus. Het duizelt haar als ze wil opstaan.
De volgende dag zijn Ditmars’ pijnklachten niet teruggekeerd, vertelt ze aan de telefoon. Maar soms voelt ze warmte trekken door de arm.
En hoe is het met haar zus, die nekklachten had en het podium lachend en pijnvrij verliet? „Die voelt zich nog steeds geweldig.”
Foto: Joel van Houdt
Gepubliceerd in Trouw
Trackback link:Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren